توجه: مطالب این پست به صورت دوره ای با مطالب دیگر جایگزین می شود.
دخالت نظامی و عیر نظامی در امور داخلی کشورها و بر اندازی دمکراسی ها و دولت های مستقل توسط آمریکا-گزیده مقالات
بخش اول- مقالات فارسی
فرهیختگان
شماره ۲۸۹۸ | صفحه ۱۴ | پرونده 13 آبان
«فرهیختگان» از دخالتهای آمریکا در کشورهای مختلف جهان گزارش میدهد
آمـریکـا امپراتوری کودتا
نویسنده: سیدمهدی طالبی، روزنامهنگار / پیروزی در جنگ جهانی دوم با کمترین هزینه، آمریکا را مهیای دخالت در سایر نقاط دنیا کرد. این کشور از آن زمان تا امروز بارها و بارها در امور داخلی کشورهای دیگر دخالت کرده و حتی در چندین کشور عامل اصلی کودتا بوده است. تاکنون آمریکا تقریبا در بیش از 50 کشور دخالت مستقیم داشته است. واشنگتن از روشهای گوناگون از جمله کودتا، ترور سیاسی، کمک مالی به اپوزیسیون، ارعاب، تطمیع و حتی تبلیغات به دنبال سرنگونی دولتها بوده است. در این گزارش به برخی دخالتهای آمریکا در امور داخلی کشورها اشاره شده است.
ایران 1953
حمایتهای آیتالله کاشانی از ملیگرایان به رهبری دکتر محمد مصدق منجر به تلاشهای استقلالخواهانه و درنهایت ملی شدن صنعت نفت ایران شد. این اقدام منافع انگلیس را در ایران به خطر انداخت و این کشور تلاش کرد به همراه آمریکا، دولت وقت را سرنگون کند. دستگاه اطلاعاتی انگلیس با مدیریت میدانی سازمان سیا دست به مجموعه اقدامات بیثباتساز علیه دولت مصدق زد. سازمان سیا با تزریق پول به روزنامهها و نشریات داخلی، کمپین رسانهای قدرتمندی را علیه مصدق سازماندهی کرد و با پرداخت رشوه به اعضای مجلس، ارتشیها و نیز نیروهای موجود در دولت، زمینه را برای انجام کودتا در ایران فراهم کرد. رهبری این عملیات برعهده «کرمیت روزولت» گذاشته شد. انگلیسیها از طریق یک رابط به شاه اطلاع دادند که آمریکا و بریتانیا قصد کودتا دارند و وحشتی از این کار ندارند. اما باید شاه با روزولت ملاقات کند. این ملاقات شبانه در یک اتومبیل انجام شد و عملیات در غروب ۲۴ مرداد ۱۳۳۲ با حضور گروهی از افسران سیا در ویلای امنی در تهران طرحریزی شد. بر پایهگزارش دونالد ویلبر، کارشناس سیا در ایران برای اطمینان شاه از حمایت آمریکا و بریتانیا از کودتا قرار بود رادیوی فارسی بیبیسی جمله «الان نیمهشب است» را به «الان دقیقا نیمه شب است» تغییر دهد. ساعات اولیه صبح ۲۸ مرداد، عوامل کودتا با پیگیری و خرج کردن مبلغ زیادی پول نیروهایی از اوباش را به خیابانها آوردند و شعار «جاوید شاه» را سر دادند. نظامیانی هم که با دریافت پول به شرکت در کودتا رضایت داده بودند، با جمعیت همراه شدند. سازمان سیا بهتازگی اسنادی را منتشر کرده که نشان میدهد آنها دخالت مستقیم در کودتا داشته و قصد داشتند در صورتی که کودتا علیه دولت دکتر محمد مصدق شکست بخورد، در ایران یک جنگ چریکی دامنهدار راه بیندازند.
گواتمالا 1954
انگیزه اصلی کودتای گواتمالا، سود اقتصادی دولتمردان آمریکا در زمینه تجارت موز بود. تصویب یک قانون برای واگذاری زمینهایی که در آن کشت صورت نمیگیرد به مردم، باعث نگرانی «شرکت میوهجات یونایتد» شد که زمینهای زیاد بدون کشتی را برای عدم شکلگیری رقیب در اختیار داشت. روسای شرکت که ارتباط نزدیکی با برادران فاستر داشتند- که یکی وزیر امور خارجه آمریکا و دیگری رئیس سازمان سیا بود- توانستند دولت آمریکا را مجاب به کودتا در گواتمالا کنند. وزارت خارجه آمریکا و سازمان سیا اقدام به آموزش مزدوران، بمبگذاری در مناطق مختلف کشور و نیز پخش شایعات کردند. درنهایت دولت گواتمالا با ایجاد رعب و وحشت درباره احتمال حمله نظامی مستقیم آمریکا ساقط شد.
کنگو 1960
سال 1960 و با مبارزات انقلابی به رهبری پاتریس لومومبا کنگو به استقلال رسید. در نخستین انتخابات پارلمانی این کشور حزب لومومبا به پیروزی رسید و وی نخستوزیر شد. مشکلات لومومبا زمانی آغاز شد که او قصد داشت جلوی دستاندازی آمریکا و بلژیک را به استان ثروتمند کاتانگا بگیرد. این استان معادن بسیار غنی اورانیوم داشت و منبع مهمی برای تامین نیازهای اتمی آمریکا بود. آمریکا برای حفظ این معادن، با حمایت از موسی چومبه رقیب سیاسی لومومبا موفق شد حکومت وی را متزلزل کند. درخواست کمک نظامی لومومبا از شوروی برای مقابله با نیروهای چومبه موجب شد آمریکا مستقیما علیه او کودتا کند. لومومبا پس از دستگیری در اسید حل شد.
کوبا 1961
تشکیل حکومتی انقلابی در کوبا آن هم درست کنار گوش آمریکا چیزی نبود که برای مقامات آمریکایی قابل تحمل باشد. باز باید دو ستون کودتاگر آمریکا (وزارت خارجه و سازمان سیا) وارد کار میشدند. در ۱۹۶۰ طرح کودتا علیه دولت انقلابی کوبا توسط سیا تهیه شد. پس از تصویب این طرح انتخاب و آموزش 1500 نفر از افرادی که پس از انقلاب از کوبا گریخته بودند، آغاز شد. این افراد در سال 1961 و از راه دریا به خلیج خوکها حمله کردند تا بتوانند به سمت هاوانا پایتخت پیشروی کنند اما به دلیل لو رفتن عملیات از ارتش کوبا شکست خوردند.
عراق 1963
نظامیان ملیگرای عراقی در سال 1958 موفق به سرنگونی حکومت پادشاهی این کشور و نخستوزیر غربگرای آن یعنی نوری سعید شدند. به دنبال این انقلاب عبدالکریم قاسم، رئیس ستاد مشترک ارتش پادشاهی- که پادشاه را برکنار کرده بود- توانست قدرت را در دست بگیرد. قدرتگیری او موجب خشنودی شوروی بهعنوان قطب چپگرایان و همچنین مصر قطب ملیگرایان عرب شد. قاسم در سال 1959 از پیمان نظامی سنتو- که آمریکا آن را ایجاد کرده بود- خارج شد. آمریکا برای مقابله با این وضعیت دست به کار شد و با ارتباطگیری با جناحهای مخالف قاسم موفق شد علیه او دست به کودتا بزند. به دنبال این کودتا عبدالرحمن عارف قدرت را در دست گرفت.
برزیل 1964
ژائو گولارت، رئیسجمهور منتخب برزیل ۳۱ مارس ۱۹۶۴ با یک کودتای نظامی هدایتشده توسط آمریکا سرنگون شد. آمریکا این کودتا را برای جلوگیری از قدرتگیری چپها در برزیل انجام داد تا ضمن کوتاه کردن دست شوروی از این کشور سیاست حیاط خلوت خود در آمریکای لاتین را نیز پیش ببرد. نتیجه کودتای آمریکایی علیه گولارت ایجاد «خونتا»ی نظامی در برزیل بود. خونتا واژهای اسپانیایی به معنای شورای حکومتی است که در برخی موارد به شورایی حکومتی ایجادشده توسط نظامیان اطلاق میشود. برزیل به دنبال کودتای سال 1964 ، 21 سال یعنی تا سال ۱۹۸۵ تحت حکومت خونتای نظامی قرار گرفت.
اندونزی 1965
تلاش «احمد سوکارنو»، رهبر جنبش استقلال اندونزی برای ایجاد جبهه ضد غربی باعث شد آمریکا کودتای سرنگونی سوکارنو از ریاستجمهوری را طراحی کند. اکتبر ۱۹۶۵، افسران گارد ریاستجمهوری از بیم کودتا، 6 افسر وابسته به آمریکا را بعد از دستگیری کشتند، با وجود این کودتا توسط افسر دیگری به اجرا درآمد. او با اشغال پایگاه هوایی تحت کنترل طرفداران سوکارنو، آنها را شکست داد. پس از این اتفاق جایگاه سیاسی سوکارنو تضعیف شد و اندونزی دو سال دچار بیثباتی سیاسی بود. در سال 1967 سوکارنو با فشارهای آمریکا و نظامیان وابسته به آن برکنار شد و سه سال بعد نیز فوت کرد.
غنا 1969
«قوام نکرومه» که در آخرین دهههای استعمار بریتانیا بر غنا در دهه 1950 تا 1960 نخستوزیر این کشور بود، با کسب استقلال از بریتانیا، نخستین رئیسجمهور غنا شد. این چهره ضد امپریالیستی در سال 1965 کتاب «استعمارنو: آخرین مرحله از امپریالیسم» را نوشت ولی چهارسال بعد و در سال 1969 طی یک کودتای مشترک انگلیسی-آمریکایی سرنگون شد. دولت آمریکا تا مدتها دخالت خود در این کودتا را تکذیب میکرد اما سالها بعد، یکی از روزنامههای انگلیس افشا کرد که 40 نفر از افسران سیا اقدام به توزیع اسلحه در میان مخالفان نکرومه کردند. این افراد بعد از موفقیت کودتا نیز توسط دولت آمریکا مورد تقدیر قرار گرفتهاند.
بولیوی 1971
بولیوی در مرکز آمریکای لاتین واقع شده است؛ قارهای که آمریکا خود را قیم اصلی آن میداند. در سال 1971 در بولیوی، کودتای «هوگو بانسر» علیه «خوان خوسه تورس» رئیسجمهور قانونی بولیوی رقم خورد. بعدها یادداشتهایی از نشست کمیته 40 -که شاخه اجرایی انجام کودتا تحت رهبری هنری کیسینجر مشاور امنیت ملی آمریکا و مسئول نظارت بر عملیاتهای مخفی بودند- منتشر شد. در این یادداشتها آمده بود که نیکسون رئیسجمهور وقت آمریکا و کیسینجر در پشت پرده کودتا علیه دولت قانونی بولیوی بودهاند و به کودتاچیان کمک مالی کردهاند.
شیلی 1973
دولت آمریکا تیمی از اعضای سیا و وزارت خارجه را برای دخالت در انتخابات سال 1964 شیلی به این کشور فرستاد. این گروه با انجام اقدامات رسانهای و جنگ روانی باعث شکست «سالوادور آلنده» سیاستمدار چپگرای شیلیایی از «ادواردو فری» شدند. آلنده در سال 1970 با وجود تمام تلاشهای آمریکا در انتخابات پیروز شد و به مقام ریاستجمهوری دست یافت. این پیروزی باعث شد آمریکا زمین بازی را از جنگ روانی به جنگ میدانی تغییر دهد. در این مرحله ژنرال پینوشه با کودتا علیه آلنده و حمله به ساختمانهای دولتی با کشتن رئیسجمهور قدرت را در شیلی در دست گرفت. پس از این کودتا 30 هزار نفر اعدام شده و بیش از 100 هزار نفر بازداشت شدند.
اوروگوئه 1973
اروگوئه یکی دیگر از کشورهای آمریکای لاتین است که طعم کودتاهای آمریکا را چشیده، البته با عاملیت رئیسجمهور مستقرش. در سال 1973 «خوآن ماریا بوردابری»، رئیسجمهور اروگوئه با انجام کودتایی علیه قانون اساسی و نهادهای سیاسی کشورش باعث تعطیل شدن کنگره، سانسور مطبوعات و غیرفعال شدن اتحادیهها و گروههای سیاسی شد. او سه سال بعد از کودتا با افزایش درگیریهای سیاسی مواجه شد و سقوط کرد اما رژیم نظامیای که در اروگوئه پایهگذاری کرده بود تا سال 1985 قدرت را در مونتهویدئو در دست داشت.
آرژانتین 1976
24مارس۱۹۷۶ نظامیان آرژانتین بر ضددولت انتخابی این کشور کودتا کردند. در جریان این کودتا «ایزابل مارتینز پرون»، رئیسجمهور محبوب آرژانتین از کار برکنار شد و نظامیان قدرت را در بوئنوسآیرس در دست گرفتند. بر اساس اسنادی که در سال 2003 در آمریکا منتشر شدند، در اکتبر 1976 بلافاصله پس از انجام کودتا بین «هنری کیسینجر» و «گوزیتی» وزرای خارجه وقت آمریکا و آرژانتین گفتوگوهای صورت گرفته که در آن کیسینجر از دولت کودتا حمایت کرده و بر جنگ ناعادلانهای که در آن 30هزار نفر که اکثر آنها جوان بودهاند، کشته شده و 400 کودک نیز به سرقت رفتند، صحه گذاشته است.
پاکستان 1977
پاکستان در دهه 70 یکی از کشورهای حاضر در کمربند بهداشتی علیه کمونیسم بود. این کشور به همراه ایران و ترکیه در پیمان سنتو وظیفه داشتند در مقابل نفوذ شوروی مقاومت کنند و مانع از تسری کمونیسم به دیگر مناطق شوند. مقارن با حکومت متحدان شوروی در افغانستان، «ذوالفقار علی بوتو»، نخستوزیر پاکستان در مذاکرات مخفیانه تصمیم گرفت به شوروی اجازه دسترسی به بنادرش را بدهد. با این اتفاق روسها میتوانستند به آرزوی دیرینه خود دست پیدا کنند و به آبهای گرم برسند و از انزوای زمینی خارج شوند. همین مساله موجب شد آمریکا به کمک ژنرال ضیاءالحق علیه بوتو کودتا کند. بوتو یکسال بعد به اتهام ثابت نشده قتل اعدام شد.
ترکیه 1980
ترکیه سد جنوبی سازمان ناتو در مقابل نفوذ شوروی بود. این کشور در ساختار ناتو بهنوعی وظیفه دفاع از اروپا را برعهده داشت. رشد تمایلات چپگرایانه در جامعه ترکیه و بهخصوص در میان جداییطلبان کُرد باعث شد آمریکا از روی نگرانی کودتایی دیگر را در ترکیه تدارک ببیند. در سال 1980 ارتش ترکیه در کودتایی موفق شد «سلیمان دمیرل»، نخستوزیر این کشور را برکنار کند. پس از این کودتا چپگرایان، اسلامگرایان و کردها مورد حملات شدید ارتش قرار گرفتند. در ۲۱۰ هزار دادگاهی که پس از کودتا برگزار شد برای هفت هزار نفر از متهمان درخواست اعدام شد و 16 هزار نفر نیز از حقوق شهروندی محروم شدند.
چاد 1980
«حسین حبری»، وزیر دفاع چاد در سال 1980 به تحریک فرانسه و طبق طراحی آمریکا در این کشور دست به کودتا زد. ماموریت اصلی وی مقابله با معمر قذافی همسایه شمالی چاد بود. وی چندسال پس از کودتا به لیبی حمله کرد. این حمله به دلیل بافت قومی-مذهبی چاد به گسستی عمیق در جامعه این کشور انجامید که تاکنون نیز باقی است. بنابر برخی گزارشها آمریکا برای به قدرت رساندن حبری بیش از 10 میلیارد دلار هزینه کرده است. در دوره حکومت حبری 40 هزار نفر از مردم چاد به دست وی به قتل رسیدند و بیش از 200 هزار نفر نیز مورد شکنجه قرار گرفتند.
گرانادا 1983
گرانادا که در سال 1974 از بریتانیا مستقل شده بود، در سال 1979 به دست انقلابیون چپگرا افتاد. این کشور که در 100 مایلی شمال ونزوئلا و در نزدیکی آمریکا واقع شده است، در آن زمان 91 هزار نفر جمعیت داشت. با وجود کوچکی این کشور تبدیل شدن آن به پایگاه چپگرایان و طرفداران شوروی باعث شد آمریکا در سال 1983 به بهانه دفاع از دانشجویان آمریکایی حاضر در این کشور به گرانادا حمله کند. علیرغم قدرت زیاد ارتش آمریکا و نزدیکی گرانادا به این کشور، آمریکا پس از چند هفته نبرد سخت توانست بر این کشور چند ده هزار نفری فائق شود. در این نبرد در مقابل 7600 سرباز آمریکایی تنها 1500 سرباز گرانادایی وجود داشت.
پاناما 1989
جورج بوش پدر در سال 1989 دستور تهاجم ارتش آمریکا به کشور پاناما در آمریکای مرکزی را صادر کرد. او قصد خود را از این حمله دفاع از آمریکاییهای ساکن پاناما، مبارزه با مواد مخدر و همچنین دفاع از حقوق بشر و دموکراسی اعلام کرد. در پی این حمله «مانوئل نوریگا»، رئیسجمهور پاماناما دستگیر و به زندانی در آمریکا منتقل شد. همچنین چهارهزار نفر از غیرنظامیان پانامایی در طول نبردها کشته شدند. آمریکا پس از پیروزی در تهاجم به این کشور ضمن انحلال ارتش کنترل کامل کانال پاناما را در دست گرفت.
السالوادور 1979
جنگ داخلی السالوادور در سال 1979 آغاز شد. در این سال مردم السالوادور علیه حکومت مورد حمایت غرب قیام کردند که بهشدت با سرکوب دولت مواجه شدند. در این جنگ 75هزار نفر از مردم کشته و هزاران نفر دیگر ناپدید شدند. گزارش کمیته حقیقتیاب سازمان ملل نشان میدهد 95درصد از کشتهشدگان توسط دولت و تنها 5درصد توسط شبهنظامیان کشته شدند. نیروهای نظامی حکومت که مسئول کشته شدن دهها هزار نفر از مردم بودند توسط سازمان سیا آموزشدیده و تحت هدایت افسران آن اقدام به کشتار مردم کردند.
هائیتی 1991
بخش زیادی از جمعیت هائیتی را بردگانی تشکیل میدهند که از سوی قدرتهای اروپایی از آفریقا به این کشور آورده شدهاند. این بردگان نخستین بار در زمان ناپلئون با قیام علیه استعمار فرانسه موفق به ایجاد ملت هائیتی شدند اما قدرتگیری ایالات متحده در آمریکا باعث شد این کشور مورد طمع این همسایه قدرتمند قرار بگیرد. مردم هائیتی پس از سالها تلاش موفق شدند در سال 1991 طی یک انتخابات حکومتی دموکراتیک را تحت رهبری «جین برتراند آرستید» سر کار بیاورند. اما این حکومت مردمی تنها هشت ماه عمر داشت و پس از آن در یک کودتای مورد حمایت آمریکا ساقط شد. آرستید در سال 2000 توانست مجددا به قدرت بازگردد اما آمریکا بار دیگر علیه او کودتا کرد.
ونزوئلا2002
جورج بوش پسر در 2002 دستور انجام کودتا در ونزوئلا را صادر کرد. هدف از این کودتا ساقط کردن دولت چپگرای «هوگو چاوز»، رئیسجمهور این کشور بود. علیرغم پیروزی نظامیان طرفدار غرب مردم ونزوئلا در حمایت از رئیسجمهور قانونی کشورشان دست به اعتصاب و اعتراضات سراسری زدند و 19 کشور آمریکای لاتین نیز دخالت آمریکا در امورد داخلی کاراکاس را محکوم کردند. با افزایش فشارهای مردمی و بینالمللی تنها دوماه پس از کودتا، طرفداران آمریکا شکست خوردند و هوگو چاوز بار دیگر به قدرت بازگشت.
گرجستان 2003
پس از برگزاری انتخابات پارلمانی سال 2003 در گرجستان این کشور صحنه اعتراضات خیابانی شد. طرفداران غرب به رهبری «ساکاشویلی» دولت «شواردنازده» را به تقلب در آرا متهم کردند و خواستار برکناری وی شدند. درنهایت با اردوکشی خیابانی، یارگیری مخالفان از میان نظامیان و همچنین حرکت تظاهراتکنندگان به سمت محل سکونت شواردنادزه وی با کنارهگیری از سمتش موافقت کرد. بعدها یکی از نمایندگان پارلمان گرجستان گفت که بخشی از نیازهای مالی اعتراضات مردم که به «انقلاب گل سرخ» شهره شد، توسط نهادها و سازمانهای غیردولتی مرتبط با سرمایهدار آمریکایی جورج سوروس تامین میشد.
اوکراین 2005
برای آمریکا، استفاده از الگوی انقلابهای رنگی، ابزار کارآمد و کمخطرتری نسبت به کودتا در برخی کشورها بود. پس از انتخابات ریاستجمهوری سال 2004 اوکراین و پیروزی «ویکتور یانکوویچ» این کشور صحنه ناآرامیهای مدنی شد. «یوشچنکو» رقیب غربگرای وی از طرفدارانش خواست تا به خیابانها بیایند. مخالفان، یانکوییچ را به تقلب و همچنین تلاش برای مسموم کردن و ترور یوشچنکو متهم میکردند. اردوکشیهای خیابانی که از نوامبر ۲۰۰۴ در این کشور آغاز شده بود تا ژانویه ۲۰۰۵ ادامه داشت. پارلمان اوکراین پس از افزایش فشارهای داخلی و خارجی درنهایت نتیجه انتخابات را ملغی اعلام کرد.
قرقیزستان 2005
«انقلابهای رنگی اینجا متوقف میشوند.» این جملات را عسگر آقایف دهم دسامبر 2004 در کنفرانسی در بیشکک بر زبان آورد. انتخابات با پیروزی چشمگیر طرفداران عسگر آقایف، رئیسجمهور این کشور همراه شد. فضاسازی رسانههای غربی، اعتراضات خیابانی را به دنبال داشت. بعدها نیویورکتایمز نوشت نمایندگانی از انگلیس، هلند و نروژ هم در آموزش مخالفان نقش داشتند. در آن زمان سرانه کمکهای خارجی دریافتی قرقیزستان در میان کشورهای تازهاستقلالیافته از همه بالاتر بود و بیشتر این پول از سوی آمریکا و تحت «قانون حمایت از آزادی» مصوبه 1992 کنگره برای کمک به دوران گذار اقمار سابق شوروی پرداخت شد. معترضان در نهایت با حمله به ساختمانهای دولتی و فرار آقایف از کشور دولت را سرنگون کردند.
لینک منبع:
https://farhikhtegandaily.com/page/165115/
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
1404/11/09
گزارشی درباره مداخله آمریکا در امور داخلی کشورها
آمریکا؛ از مهندسی کودتا تا مدیریت آشوب
مداخله در امور داخلی کشورها یکی از پایدارترین و درعینحال مناقشهبرانگیزترین مؤلفههای سیاست خارجی آمریکا بوده است؛ سیاستی که صرفنظر از تغییر دولتها، احزاب و گفتمانهای رسمی، همواره در اشکال مختلف ادامه یافته است. برخلاف روایت مسلط در ادبیات رسمی واشنگتن که این اقدامات را ذیل عناوینی چون «حمایت از دموکراسی»، «مهار بیثباتی» یا «دفاع از نظم بینالمللی» توجیه میکند، بررسی تجربیات تاریخی نشان میدهد که مداخله آمریکا اغلب زمانی آغاز شده که دولتهای مستقل، مسیر تصمیمگیری سیاسی یا اقتصادی خود را خارج از چارچوب منافع راهبردی این کشور تعریف کردهاند.
این مداخلات الزاماً به اشغال نظامی مستقیم محدود نبوده و طیفی گسترده از ابزارها را دربر گرفته است؛ از کودتاهای کلاسیک و عملیات مخفی سازمانهای اطلاعاتی گرفته تا جنگ اقتصادی، تحریمهای فلجکننده، عملیات روانی، حمایت مالی و رسانهای از بازیگران همسو و مهندسی نارضایتیهای اجتماعی. آنچه این پروندهها را به یکدیگر پیوند میدهد نه تفاوتهای جغرافیایی یا ایدئولوژیک بلکه منطق مشترکی است که استقلال سیاسی و اقتصادی دولتها را در صورت تعارض با منافع آمریکا، به تهدیدی قابل حذف یا مهار تبدیل میکند.
مطالعه موردی ۶ کشور ایران، گواتمالا، شیلی، نیکاراگوئه، اوکراین و ونزوئلا، تصویری روشن از این الگوی تکرارشونده ارائه میدهد؛ الگویی که پیامدهای آن نه «ثبات» بلکه بیثباتیهای عمیق و ماندگار بوده است.
* کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در ایران؛ بازگشت نفت به مدار غرب
هدف اصلی آمریکا از مداخله در ایرانِ سال ۱۳۳۲، مهار یک دولت مستقل بود که با ملّی کردن صنعت نفت، نظم مطلوب غرب در غرب آسیا را به چالش کشیده بود. دولت محمد مصدق نهتنها منافع انگلیس را قطع کرد، بلکه این پیام را مخابره میکرد که یک کشور جهانِ پیرامونی میتواند بدون وابستگی به بلوکهای قدرت، بر منابع راهبردی خود حاکم باشد. برای واشنگتن، خطر اصلی نه صرفاً از دست رفتن نفت، بلکه الگوشدن یک ملیگرایی مستقل در منطقهای حساس بود؛ الگویی که میتوانست به سایر کشورها نیز سرایت کند.
برای خنثیسازی این روند، آمریکا با همکاری سرویس اطلاعاتی انگلیس، عملیات مخفی «آژاکس» را طراحی و اجرا کرد. اسناد رسمی منتشرشده سیا نشان میدهد که این عملیات مبتنی بر جنگ روانی سازمانیافته، خرید وفاداری سیاستمداران، تحریک آشوب خیابانی و نفوذ در ساختار ارتش بود. رسانهها با منابع مالی خارجی به تخریب دولت مشغول شدند، شکافهای اجتماعی و مذهبی تعمیق یافت و با ایجاد فضای ناامنی، زمینه مداخله نظامی فراهم شد. کودتا نه یک واکنش خودجوش، بلکه نتیجه مهندسی دقیق سیاسی و امنیتی از بیرون بود.
نتیجه این مداخله، سقوط دولت قانونی و بازگشت قدرت مطلقه شاه با حمایت مستقیم آمریکا بود. در پی کودتا، قراردادهای نفتی جدید تنظیم شد که سهم قابلتوجهی را به شرکتهای آمریکایی اختصاص میداد و ایران عملاً به یکی از ستونهای نظم امنیتی غرب در منطقه تبدیل شد. اما پیامد بلندمدت این اقدام، چیزی فراتر از تغییر دولت بود؛ تخریب اعتماد عمومی به روندهای دموکراتیک، تعمیق وابستگی خارجی و شکلگیری چرخهای از بیثباتی سیاسی که اثرات آن تا دههها بعد باقی ماند. ۲۸ مرداد به الگویی بدل شد که نشان میداد مداخله خارجی حتی اگر در کوتاهمدت منافع راهبردی را برای مداخلهگر تأمین کند، در بلندمدت هزینههای عمیق اجتماعی و سیاسی بهجا میگذارد.
* گواتمالا ۱۹۵۴؛ سرنگونی اصلاحات ملی به نام «مهار کمونیسم»
هدف اصلی آمریکا از مداخله در گواتمالا جلوگیری از تثبیت دولتی بود که اصلاحات اقتصادی مستقل را در پیش گرفته و منافع شرکتهای بزرگ آمریکایی را تهدید میکرد. دولت «خاکوبو آربنز» با اجرای برنامه اصلاحات ارضی، زمینهای بلااستفاده شرکت «یونایتد فروت» را مشمول ملیسازی کرد؛ شرکتی که روابط عمیق و مستقیم با نخبگان سیاسی واشنگتن داشت. برای آمریکا، مسئله صرفاً گواتمالا نبود، بلکه خطر الگوشدن یک دولت مستقل و اصلاحطلب در آمریکای لاتین بود؛ الگویی که میتوانست نظم اقتصادی مبتنی بر سلطه شرکتهای فراملی را به چالش بکشد.
برای مهار این روند، سازمان سیا در گواتمالا عملیات مخفی «PBSUCCESS» را در سال ۱۹۵۴ طراحی و اجرا کرد. این عملیات بر پایه جنگ روانی، عملیات رسانهای جعلی، تهدید نظامی ساختگی و حمایت غیرمستقیم از نیروهای شورشی شکل گرفت. رادیوهای وابسته به سیا اخبار دروغین از پیشروی نیروهای شورشی پخش میکردند، فضای رعب و فروپاشی روانی در ارتش ایجاد شد و دولت آربنز در انزوای سیاسی قرار گرفت. بدون تهاجم نظامی گسترده، اما با مهندسی ادراک عمومی و فشار سیاسی، رئیسجمهور منتخب مجبور به استعفا شد.
نتیجه این مداخله، سقوط دولت قانونی و استقرار یک رژیم نظامی طرفدار آمریکا بود که اصلاحات اجتماعی را متوقف کرد و کشور را وارد دههها بیثباتی کرد. جنگ داخلی طولانیمدت، سرکوب گسترده غیرنظامیان و نقض سیستماتیک حقوق بشر از پیامدهای مستقیم این کودتا بود. تجربه گواتمالا نشان داد که مداخله آمریکا، حتی زمانی که با حداقل نیروی نظامی انجام میشود، میتواند ساختار سیاسی یک کشور را برای نسلها از مسیر توسعه مستقل خارج کند؛ الگویی که بعدها در دیگر نقاط آمریکای لاتین نیز تکرار شد.
* شیلی ۱۹۷۳؛ مهندسی فروپاشی یک دولت منتخب
هدف آمریکا در شیلی، جلوگیری از تثبیت دولتی بود که از مسیر انتخابات آزاد به قدرت رسیده اما سیاستهایی مغایر با نظم اقتصادی و ایدئولوژیک غرب دنبال میکرد. سالوادور آلنده با ملیکردن صنایع کلیدی بهویژه معادن مس و گسترش نقش دولت در اقتصاد، منافع شرکتهای آمریکایی و تصور واشنگتن از «قابلکنترلبودن دموکراسی» در آمریکای لاتین را به چالش کشید. نگرانی اصلی آمریکا این بود که موفقیت یک دولت سوسیالیستِ منتخب مردم، الگویی الهامبخش برای دیگر کشورها شود و نشان دهد تغییر ساختار قدرت لزوما نیازمند انقلاب مسلحانه نیست.
برای مقابله با این سناریو، آمریکا راهبردی چندلایه را به اجرا گذاشت؛ اسناد منتشرشده کاخ سفید و سیا نشان میدهد واشنگتن با تحریم مالی غیررسمی، قطع دسترسی به وامهای بینالمللی، تأمین مالی رسانههای مخالف، حمایت از اعتصابهای فلجکننده و ارتباطگیری مستمر با ارتش، عملا ثبات دولت آلنده را هدف قرار داد. دستور صریح «ریچارد نیکسون» برای «به فریاد درآوردن اقتصاد شیلی» بازتابدهنده همین رویکرد بود. این فشارها بهتدریج جامعه را دچار بحران اقتصادی و دوگانگی سیاسی کرد و زمینه روانی و عملی کودتا را فراهم آورد.
نتیجه این مداخله، کودتای ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ و استقرار دیکتاتوری نظامی آگوستو پینوشه بود؛ رژیمی که با سرکوب گسترده، اعدام و ناپدیدسازی مخالفان شناخته میشود. اگرچه شیلی به آزمایشگاه سیاستهای اقتصادی مورد حمایت آمریکا تبدیل شد، اما هزینه آن نابودی دموکراسی، نقض گسترده حقوق بشر و شکاف عمیق اجتماعی بود. تجربه شیلی نشان داد که برای واشنگتن، حتی یک دولت منتخب نیز در صورتی که از چارچوب منافع تعریفشده خارج شود، میتواند هدف مداخله و براندازی قرار گیرد.
* نیکاراگوئه دهه ۱۹۸۰؛ جنگ نیابتی برای فرسایش یک انقلاب
هدف آمریکا در نیکاراگوئه، جلوگیری از تثبیت انقلابی بود که نظم سیاسی مورد نظر واشنگتن در آمریکای مرکزی را بر هم میزد. پس از پیروزی انقلاب ساندینیستی در سال ۱۹۷۹ و سقوط رژیم دیکتاتوری سوموسا، دولت جدید برنامههایی برای اصلاحات اجتماعی، گسترش خدمات عمومی و کاهش وابستگی خارجی آغاز کرد. برای آمریکا، مسئله صرفا جهتگیری ایدئولوژیک دولت جدید نبود، بلکه خطر سرایت یک انقلاب موفق ضدامپریالیستی به دیگر کشورهای منطقه بود؛ منطقهای که واشنگتن آن را حوزه نفوذ سنتی خود میدانست.
برای مهار این روند، آمریکا بهجای مداخله مستقیم نظامی، راهبرد جنگ نیابتی و بیثباتسازی مستمر را در پیش گرفت. دولت ریگان با حمایت سازمان سیا، گروههای مسلح موسوم به «کنتراها» را سازماندهی و تسلیح کرد؛ گروههایی متشکل از بقایای نیروهای رژیم پیشین که به حمله به زیرساختهای غیرنظامی، ترور، خرابکاری و ایجاد ناامنی گسترده متهم بودند. همزمان، آمریکا با اعمال تحریمهای اقتصادی و فشار دیپلماتیک، تلاش کرد دولت نیکاراگوئه را در تنگنای مالی و سیاسی قرار دهد.
نتیجه این مداخله، فرسایش طولانیمدت جامعه نیکاراگوئه بود. جنگ داخلی هزاران کشته بر جای گذاشت، اقتصاد کشور را تضعیف کرد و مسیر توسعه را سالها عقب انداخت. هرچند دولت ساندینیستی در نهایت تحت فشارهای داخلی و خارجی وارد رقابت انتخاباتی شد، اما هزینه این «گذار سیاسی» بسیار سنگین بود. تجربه نیکاراگوئه نشان داد که آمریکا برای مهار دولتهای ناهمسو، لزوما به کودتای سریع متوسل نمیشود؛ جنگ فرسایشی و بیثباتسازی تدریجی نیز ابزاری مؤثر برای تغییر موازنه قدرت به شمار میآید.
* اوکراین ۲۰۱۴؛ مهندسی تغییر قدرت در مرزهای روسیه
هدف اصلی آمریکا در اوکراین در سال ۲۰۱۴، خارجکردن این کشور از مدار نفوذ روسیه و تثبیت آن در ساختار سیاسی و امنیتی غرب بود. اوکراین بهعنوان کشوری حائل میان روسیه و اروپا، جایگاهی کلیدی در موازنه قدرت اوراسیا دارد و برای واشنگتن، تداوم پیوندهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی کییف با مسکو بهمعنای محدودماندن پروژه گسترش ناتو و اتحادیه اروپا به شرق بود. از این منظر، مسئله نه صرفاً اختلاف بر سر یک انتخابات یا دولت، بلکه تغییر جهت ژئوپلیتیکی یک کشور راهبردی تعریف میشد.
برای تحقق این هدف، آمریکا از مجموعهای از ابزارهای سیاسی و غیرنظامی بهره گرفت. در جریان اعتراضات «میدان» در سالهای ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، واشنگتن با حمایت مالی و سازمانی از شبکهای از سازمانهای غیردولتی، آموزش فعالان سیاسی، نفوذ گسترده رسانهای و پشتیبانی علنی مقامات خود از معترضان، نقشی فعال ایفا کرد. مکالمه افشاشده «ویکتوریا نولاند» -معاون وقت وزارت خارجه آمریکا- که در آن مکالمه درباره ترکیب دولت آینده اوکراین پس از کناررفتن «ویکتور یانوکوویچ» گفتوگو میشد، نشان داد آمریکا صرفاً ناظر تحولات نبود، بلکه در مهندسی آرایش قدرت پس از سقوط دولت مستقر نقش مستقیم داشت. این اقدامات همزمان با فشارهای دیپلماتیک و وعدههای اقتصادی غرب، مسیر تحولات سیاسی را شتاب داد.
نتیجه این روند، سقوط دولت یانوکوویچ در فوریه ۲۰۱۴، تشکیل دولت موقت مورد حمایت غرب و سپس انتخاب «پترو پوروشنکو» بهعنوان رئیسجمهور در همان سال بود. این تغییر قدرت با چرخش رسمی سیاست خارجی اوکراین بهسوی غرب همراه شد و واکنش روسیه را در پی داشت؛ از جمله الحاق شبهجزیره کریمه و آغاز درگیریهای مسلحانه در شرق اوکراین. این تحولات، اوکراین را وارد چرخهای مزمن از بیثباتی امنیتی کرد و در نهایت به جنگی تمامعیار و طولانیمدت در قلب اروپا انجامید که هنوزم با گذشت چند سال همزمان با دولت زلنسکی ادامه دارد. تجربه اوکراین نشان داد که مداخله سیاسی و غیرمستقیم در تغییر قدرت، حتی بدون کودتای کلاسیک یا اشغال نظامی، میتواند پیامدهای عمیق و بلندمدت منطقهای و فرامنطقهای داشته باشد.
* ونزوئلا؛ از کودتای نافرجام و جنگ اقتصادی تا ربایش مادورو
مداخله آمریکا در ونزوئلا صرفاً به حمایت سیاسی از مخالفان محدود نمانده و در دو دهه گذشته، به مجموعهای از ابزارهای فشرده برای سلب حاکمیت عملی دولت مستقر تبدیل شده است. نقطه آغاز این روند، کودتای نافرجام آوریل ۲۰۰۲ علیه «هوگو چاوز» بود؛ رخدادی که اسناد منتشرشده نشان میدهد واشنگتن از طراحان آن آگاهی داشته و پس از برکناری موقت چاوز، دولت کودتا را بهسرعت به رسمیت شناخت. هرچند این کودتا شکست خورد، اما الگوی مداخله وارد مرحلهای جدید شد.
در سالهای بعد، بهویژه پس از روی کار آمدن «نیکلاس مادورو»، آمریکا راهبرد جنگ اقتصادی و فرسایش اجتماعی را در پیش گرفت. تحریمهای گسترده نفتی، بانکی و مالی بهگونهای طراحی شد که ستون فقرات اقتصاد ونزوئلا را هدف قرار دهد. همزمان، واشنگتن با بهرسمیتشناختن دولت موازی و انتقال داراییهای ملی ونزوئلا به مخالفان، عملاً اصل حاکمیت دولت مرکزی را نقض کرد.
این روند در گام بعد، وارد فاز بیسابقهتری شد. تعیین جایزه رسمی برای «بازداشت» رئیسجمهور مستقر ونزوئلا، صدور کیفرخواست یکجانبه و طرح علنی سناریوهای بازداشت یا انتقال اجباری مادورو، مرز مداخله سیاسی را پشت سر گذاشت. در نهایت اخیرا ربایش مادورو به عنوان رئیسجمهور یک کشور مستقل در حقوق بینالملل مصداق روشن مداخله و تلاش برای تغییر حکومت از بیرون است.
* تحلیل کلان مداخله های آمریکا
مرور تجربه مداخلات آمریکا در ایران، گواتمالا، شیلی، نیکاراگوئه، اوکراین و ونزوئلا نشان میدهد آنچه در ادبیات رسمی واشنگتن بهعنوان «حمایت از دموکراسی» یا «ثبات بینالمللی» معرفی میشود، در عمل اغلب به پروژهای سیستماتیک برای کنترل مسیر تصمیمگیری دولتها بدل شده است. این مداخلات نه استثنا، بلکه بخشی از منطق پایدار سیاست خارجی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بوده است؛ منطقی که با تغییر ابزارها و تاکتیکها ادامه یافته، اما در هدف اصلی یعنی حفظ برتری ژئوپلیتیکی و اقتصادی ثبات داشته است.
در تمامی این پروندهها، نقطه آغاز مداخله زمانی شکل گرفته که دولتهای مستقر، بهویژه از طریق ملّیسازی منابع، اصلاحات اقتصادی مستقل یا تغییر جهت سیاست خارجی از چارچوب منافع تعریفشده واشنگتن خارج شدهاند. از ایرانِ مصدق تا شیلیِ آلنده و ونزوئلای چاوز و مادورو، الگوی مشترک این بوده است که استقلال در تصمیمسازی، حتی اگر از مسیر انتخابات یا مطالبات مردمی حاصل شده باشد، بهسرعت بهعنوان تهدید بازتعریف شده است. در چنین شرایطی، آمریکا نه به اصلاح رفتار بلکه به تغییر ساختار قدرت تمایل نشان داده است.
تجربه تاریخی نشان میدهد که شکل مداخله متناسب با هزینهها و شرایط بینالمللی تغییر کرده است. در دهههای ابتدایی جنگ سرد، کودتای کلاسیک و عملیات مخفی مستقیم ابزار غالب بود؛ اما با افزایش حساسیت افکار عمومی جهانی و پیچیدهترشدن حقوق بینالملل، واشنگتن به سمت روشهایی حرکت کرده که امکان انکارپذیری بیشتری دارند. جنگ اقتصادی، تحریمهای فراگیر، فشار دیپلماتیک، عملیات روانی، حمایت مالی و رسانهای از بازیگران سیاسی همسو و مهندسی نارضایتی اجتماعی، جایگزین اشغال نظامی یا کودتای آشکار شدهاند. این تحول تاکتیکی، بهمعنای کاهش شدت مداخله نیست، بلکه نشاندهنده حرفهایترشدن و کمهزینهترشدن آن از منظر مداخلهگر است.
وجه مشترک دیگر این پروندهها، فاصله معنادار میان اهداف اعلامی و نتایج واقعی است. مداخلاتی که با ادعای جلوگیری از «بیثباتی» یا «اقتدارگرایی» آغاز شدهاند، در عمل به فروپاشی نهادهای سیاسی، تضعیف حاکمیت ملی و شکلگیری چرخههای طولانی خشونت و بحران انجامیدهاند. از جنگ داخلی خونین در گواتمالا و نیکاراگوئه گرفته تا دیکتاتوری پینوشه در شیلی، از بیثباتی مزمن اوکراین تا فروپاشی اقتصادی و اجتماعی ونزوئلا، پیامد مشترک این مداخلات، هزینههای سنگینی بوده که مستقیما بر دوش جوامع محلی افتاده است.
در مجموع، این ۶ مطالعه موردی تصویر روشنی از یک الگوی تکرارشونده ارائه میدهد: هرجا که استقلال سیاسی و اقتصادی با منافع راهبردی آمریکا تعارض پیدا کرده، مداخله در اشکال مختلف بهعنوان گزینهای مشروع تلقی شده است. تفاوتها در شکل و شدت واقعیت بنیادی را تغییر نمیدهد؛ مداخله نه ابزار استثنایی، بلکه بخشی ساختاری از رویکرد آمریکا به نظم جهانی بوده است.
لینک منبع:
https://farsi.khamenei.ir/others-report?id=62500
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
بخش دوم-مقالات انگلیسی
https://www.globalresearch.ca/inside-americas-meddling-machine-the-us-funded-group-that-interferes-in-elections-around-the-globe/5651551?pdf=5651551
Inside America’s Meddling Machine: The US Funded
Group That Interferes in Elections Around the Globe
Filmed inside the Capitol, this Grayzone special explores the National
Endowment for Democracy, a taxpayer funded organization that has
interfered in elections, mobilized coups, and orchestrated public relations
campaigns against nations that resist Washington’s agenda.
By Max Blumenthal
Global Research, August 23, 2018
Grayzone Project 20 August 2018
Region: USA
Theme: Intelligence, Media Disinformation
Note to readers: please click the share buttons above
On June 13, 2018 the US government-funded National Endowment for Democracy presented
its 2018 Democracy Award to a collection of Korean activists who aim to topple the
communist government of North Korea.
The event was timed to coincide with President Donald Trump’s peace summit in
Singapore with Kim Jong-Un. The ceremony appeared to be the opening shot of a massive
public relations effort aimed at stifling normalized relations with North Korea.
NED founder Carl Gershman and NED director Andy Card with a group of Korean defectors and activists
I covered the ceremony because these organizations are doing precisely what Congress
accuses Russia-funded media outlets and troll farms of doing in the United States. They
interfere in other countries’ politics with foreign money. The only difference is they do it
openly, and in the name of spreading freedom.
Founded in 1983 by then president Ronald Reagan, the National Endowment for
Democracy became an international vehicle for the neoconservative agenda. Its founding
cadre were Cold War ideologues who were, like so many early neoconservative operatives,
former Trotskyists who once belonged to the Social Democrats USA party.
Over the years, the NED and its partner organizations have weaponized civil society and
media against governments that stand in the way of right-wing, free market parties and
corporate interests.
Heavy payouts for anti-DPRK testimony, often with embarrassing results
Among the groups honored at the NED gathering was the Unification Media Group. They
foment internal opposition to the North Korean government through shortwave radio
broadcasts.
Also on hand was a collection of defectors. These activists are responsible for much of what
| 2
the West believes about North Korea and its human rights record. While many tell harrowing
tales of escape from political repression, others have been exposed as serial fabricators
lured by hefty sums of cash.
In 2017, South Korea quadrupled the payout for testimony from North Korean defectors to a
whopping $860,000. The bounty has incentivized colorful accounts of sadistic — and
unusually creative — human rights abuses.
According to one defector, a crowd of 10,000 was forced to watch the execution of 11
musicians for the crime of viewing porn. He said the musicians were shot with anti-aircraft
guns, then run over with tanks. Another defector claimed female prisoners were raped and
then forced to hand their babies over to be used as food for hungry guard dogs.
That same year, news of the defection of 13 North Korean waitresses provided a boost to
Pyonyang’s opponents
But recently, the waitresses’ manager admitted to tricking the women into leaving under
pressure from the South Korean intelligence services. The scandal is now under UN
investigation.
A separate UN investigation accusing Kim Jong-Un of crimes against humanity was marred
by fabricated testimony from defectors like Shin Dong-hyuk, who confessed to inventing
parts of his story.
Testimony to US Congress by another defector, Kwon Hyuk, who claimed to have
witnessed live human experimentation in North Korean prisons, helped drive the passage of
the North Korea Human Rights Act in 2004. But Kwon too was unmasked as a fabulist and
quickly disappeared from the public eye.
The right-wing network behind Korea’s celebrity defector
Yeonmi Park is maybe the most famous North Korean defector. She emerged on the
international scene at the One World Summit in 2014 with a heartrending tale of escape
through China.
But key parts of Park’s story at the summit differed from previous testimony she had
delivered.
One of the many inconsistencies in Park’s story was documented by journalist Mary Ann
Jolley, who reported that Park initially claimed she had escaped through China with her
mother and father.
At the One World Summit, however, Park’s interviewer claimed that she trekked through
China with only her mother, who was raped by a Chinese broker — adding an entirely new
dramatic piece to her narrative.
All along, Park was profiting from her fame, earning $12,000 and up for speeches, and
receiving critical backing from a libertarian political network that included the for-profit
Freedom Factory and the Atlas Foundation.
She was also made a media fellow by the Oslo Freedom Forum, an operation run by
| 3
Venezuelan-American oligarch Thor Halvorssen that weaponizes human rights in the
service of neoconservative foreign policy objectives.
Image on the right: In 2014, in partnership from libertarian tech billionaire Peter Thiel, Halvorssen
launched the deliberately provocative “Hack Them Back” campaign to disrupt inter-Korean peace
talks.
The campaign nearly brought the Koreas to the brink of war, as the North threatened to
retaliate against the launch of balloons into its territory containing messages denouncing its
leader. South Korea’s government also condemned the balloon launch, while peace activists
and local residents on the border attempted to block it.
Park played a starring role in the imbroglio, drumming up support for Halvorssen’s crusade
among Silicon Valley powerbrokers.
The destabilizing operation prompted Mike Bassett, a former reconaissance soldier at the
Korean Demilitarized Zone and ex-information warfare officer, to describe Park as an
instrument of well funded elements hostile to peace on the Korean peninsula. He wrote that
her
“change in narrative warrants serious scrutiny because that narrative changed
as a result of a political and economic agenda rather than a genuine desire to
inform the public about the best way to liberate North Koreans from
oppression.”
Despite being criticized for changing her narrative again and again, Park returned to the
national stage this June thanks to the New York Times, which featured her in an
inflammatory viral video aimed at undermining the Trump-Kim summit during which she
compared North Korean leader Kim Jong-un to Adolph Hitler.
The neoconservative New York Times columnist Bari Weiss also pointed to Park’s largely
discredited narrative to attack the peace summit, writing that Park herself had been raped
on her way through China. Yet Park never even made this claim. Fortunately for Weiss, her
editors at the New York Times opinion section had not bothered to conduct even a cursory
bit of research on the defectors she cited.
The Transitional Justice Working Group, an NED grantee, is responsible for delivering some
of these testimonies to the West.
At the NED ceremony, we met the group’s director, Hubert Younghman Lee, who
emphasized the importance of American backing:
“I’d like to express our sincere gratitude to bipartisan support, and also US
congresspeople and US citizens especially. We are doing this work with US
citizens’ tax [dollars].”
As with many high profile defectors, information delivered to Western media by South
Korean intelligence has often proven unreliable, and provoked some embarrassing media
| 4
updates.
In 2016, Western media filled with reports that North Korea had executed General Ri
Yong-gil. However, General Ri turned up alive days later.
Three years before, Western media buzzed with reports that Kim Jong Un had executed his
ex-girlfriend, Hyon Song-wol, by firing squad. Months later, Hyon appeared alive as ever,
performing her music on North Korean television.
So this begs the question: is North Korea populated by zombies who rise from the dead? Or
is a US-funded influence operation cultivating opposition to engagement with North Korea
by relying on often unreliable sources with dubious agendas?
Bipartisan support
During the NED ceremony, Democratic House minority leader Nancy Pelosi recalled a trip
she took to Pyongyang, the North Korean capital.
“When we saw the people in Pyonyang — the blank faces, the brainwashing
that went on — the poverty of spirit I saw exceeded the poverty [of] any place
in the world.”
Pelosi then claimed that locals were executed on the spot for unauthorized corn
consumption.
“They would get shot if they just took one corn on the cob, one husk of corn,”
she claimed.
Pelosi was among a bipartisan cast of lawmakers on hand to pay homage to the NED. They
included Republican representatives like Ed Royce and Pete Roskamp, as well as
Democrats like Rep. Julian Castro and Stephanie Murphy.
Though the NED was hailed by Congress as a politically benign entity advancing democracy
and human rights, its record tells a different story.
Sowing chaos, spreading instability, and opening markets
The NED’s first success was the defeat of the Sandinista government in Nicaragua’s 1990
elections, replacing it with the neoliberal party of Violeta Chamorro.
Since then, the NED’s advanced US interests in countless countries: it helped swing a
Russian election for Boris Yeltsin in 1996, it drove a failed coup attempt in Venezuela in
2002, it orchestrated a successful one in Haiti in 2004, and another one in Ukraine in 2014,
which paved the way for neo-Nazis to move into the mainstream.
Philip Agee, the late CIA whisteblower, described the work of the NED as a more
sophisticated version of the old-fashioned covert operations that Langley used to engineer.
“Nowadays, instead of having the CIA going around behind the scenes and
trying to manipulate the process by inserting money here and giving
| 5
instructions secretly and so forth, they have now a sidekick, which is this
National Endowment for Democracy, NED.”
Agee’s words were openly confirmed by Alan Weinstein, a former Trotskyist and founding
member of the NED. Weinstein told the Washington Post in 1991,
“A lot of what we do today was done covertly twenty-five years ago by the
CIA.”
Since then, NED funding has almost quadrupled. In the past four years alone, the
organization has directed at least 4 million dollars into parties and media outfits in
Nicaragua.
That prompted an NED funded publication — the Global Americans — to boast of the role
the group played in “laying the groundwork for change” in Nicaragua, where violent protests
attempted to topple the country’s elected president, Daniel Ortega. The article went on to
say that “it’s becoming more and more clear that U.S. support has helped play a role in
nurturing the current uprisings.”
Uyghur “re-education camp” allegations against NED target China
Another top target of NED and its Washington partners is China.
The US has worked closely with Uyghur Muslims, an ethnic minority group that has faced
discrimination at the hands of the Chinese government. As the confrontation with Beijing
deepens, the US has attempted to use Uyghurs as a bargaining piece to ratchet up the
pressure on Beijing.
At the ceremony, I met Omer Kanat, chairman of the World Uyghur Congress — a group
funded almost entirely by the NED.
“The Chinese authorities have put more than one million Uyghurs in reeducation camps, it is very similar to concentration camps,” Kanat claimed to
me.
He said that his organization, a top NED grantee, had supplied much of the information the
US government and Western media rely on about the alleged camps.
The World Uyghur Congress is funded largely by the NED and has helped introduce the story of Chinese
re-education camps to the American public.
Indeed, along with the US-funded Radio Free Asia, which Kanat used to work for, Kanat’s USfunded Uighur Congress is responsible for widely reported claims that as much as one tenth
of the Muslim population of China’s Xianjing province has been placed in re-education
camps.
The numbers of Uighurs said to be housed in these camps vary wildly, from 120,000 to
500,000 to a million. And the sources invariably boil down to US-backed media like Radio
| 6
Free Asia.
Western analysts concede that testimonies from actual camp prisoners is rare. One of the
few detailed testimonies arrived through an anonymous source.
Kanat himself conceded that he did not know how many people were in the alleged camps,
and that he was relying on “Western media estimates” to make his claim of one million.
The disturbing but still-unverified allegations about Uyghur re-education camps have added
momentum to a new Trump national defense doctrine that singles out China as a top
American adversary. With help from pundits like late night comedian John Oliver, who
also echoed the claims of US-government backed sources on Xianjang, Washington appears
to be hoping that a carefully crafted PR campaign will reverse Americans’ generally
favorable attitude towards China.
Making Mongolia neoliberal
The NED has also turned up the heat on China by interfering in its neighbor’s elections.
Back in 1996, the International Republican Institute (IRI) — an NED partner group — helped
propel right-wing libertarian parties to victory in Mongolia, dealing a death blow to the
country’s socialist tradition and driving record levels of economic inequality.
At the NED ceremony, I spoke to an IRI staffer, Alexander Moree, who presented the
group’s work in Mongolia as a blueprint for a post-communist North Korea.
“So we took a group of defector-scholars over to Mongolia to study their
transition,” Moree explained to me. “So Mongolia’s transition, if you don’t
know, it was a peaceful democratic transition, there was no fighting, there was
no revolution. But it developed a successful free market economy with
peaceful elections without any dramatic turnover of power. It’s more of an
island of democracy in Asia, and that’s more the model we want to encourage
the North Koreans to pursue.”
“So like, transitioning from a socialist economy to a free market economy is paramount?” I
asked him.
“Exactly.”
The meddling machine McCain built
The IRI has been led for years by Senator John McCain, who turned the group into what
the New York Times called “a revolving door for lobbyists and out-of-power Republicans that
offers big donors a way of helping both the party and the institute’s chairman.”
Carl Gershman founded the National Endowment for Democracy. He’s neoconservative
activist with roots in Trotskyism. Today, Gershman still embraces the ideology of permanent
worldwide revolution.
But with peace looming on the Korean peninsula, Gershman was forced to reassure his
grantees that their work for regime change would not become irrelevant.
| 7
“There is some concern among the activists that the focus on the nuclear issue
today will reduce pressure for human rights in North Korea and maybe even
reduce support for the kind of work that is being done by the organizations
that we have honored this evening,” Gershman said. “I want to assure our
friends that NED’s support is solid.”
In the Longworth hallway outside of the NED event, I asked Nancy Pelosi if she thought the
US government should stop funding organizations that seeking regime change against North
Korea if it signed a peace treaty with the South.
“I don’t know if that’s what they do,” Pelosi responded, referring to the NED
and regime change, “but I do know they promote human rights where ever
they [are].”
I then asked if she considered NED activities to be the same sort of foreign meddling Russia
is accused of carrying out in the US.
“I’m not going into any hypotheticals,” she said, dismissing the issue out of
hand.
America remains obsessed with the specter of Russian interference and Moscow’s supposed
active measures against our political system. But at the same time, official Washington
celebrates its own taxpayer funded meddling machine as an engine of “democracy
promotion.” Does the American public know what’s being done with its money, and will
there ever be a public debate on the consequences of Washington’s regime change efforts?
*
Max Blumenthal is an award-winning journalist and the author of books including bestselling Republican Gomorrah: Inside the Movement That Shattered the Party, Goliath: Life
and Loathing in Greater Israel, The Fifty One Day War: Ruin and Resistance in Gaza, and The
Management of Savagery, which will be published later this year by Verso.
All images in this article are from the author.
The original source of this article is Grayzone Project
Copyright © Max Blumenthal, Grayzone Project, 2018
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
https://www.aljazeera.com/news/2025/12/31/how-many-countries-has-trump-bombed-in-2025
EXPLAINER
How many countries has Trump bombed in 2025?
Venezuela is the latest country to be hit by US strikes as the Trump administration ramps up military interventions.
A U.S. military helicopter flies over the Panama-flagged Centuries ship.
A US military helicopter flies over the Panama-flagged Centuries, which was intercepted by the US Coast Guard, days after President Donald Trump announced a 'blockade' on all sanctioned oil tankers entering and leaving Venezuela, east of Barbados in the Caribbean Sea, December 20, 2025 [DHS/Handout via Reuters]
By
Shola Lawal
Published On 31 Dec 2025
This week, United States President Donald Trump confirmed that the US had struck a docking facility in Venezuela, marking the first military action on the South American country’s land since it began targeting Venezuelan shipping in the Caribbean and eastern Pacific in September 2025.
Speaking to reporters as he met in Florida with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, Trump said there had been “an explosion in Venezuela”, at a facility where boats the US believes to be carrying drugs usually “load up”.
Recommended Stories
list of 4 items
list 1 of 4US claims attack on dock in Venezuela, as missiles also kill two in Pacific
list 2 of 4Iran warns of ‘severe’ response in wake of Trump’s new strikes threat
list 3 of 4Trump bombs Venezuelan land for first time: Is war imminent?
list 4 of 4US says it killed or captured 25 ISIL operatives in Syria over nine days
end of list
“There was a major explosion in the dock area where they load the boats up with drugs,” he said. “They load the boats up with drugs, so we hit all the boats, and now we hit the area. It’s the implementation area. That’s where they implement. And that is no longer around.”
Trump did not reveal more details about the strikes.
Despite modelling himself as the “president of peace” deserving of a Nobel Peace Prize, who – he claims – has ended eight wars around the world this year, Trump’s Venezuela strike was just the latest in a string of his administration’s military attacks around the globe since its inauguration in January.
Armed Conflict Location & Event Data or ACLED, the nonpartisan conflict monitor, told Al Jazeera that the US had carried out – or been a partner to – 622 overseas bombings in all, using drones or aircraft, since January 20, 2025, when Trump took office.
The attacks contrast with his promise to voters to end US involvement in foreign conflicts.
Which countries has the US bombed this year?
The US carried out military attacks against a total of seven countries in 2025.
INTERACTIVE - The US has bombed 7 countries in 2025-1767165225
Venezuela and the Caribbean Sea
This week, the US confirmed one strike on a docking facility on Venezuelan territory, as part of the Trump administration’s escalating war on boats it claims are smuggling drugs from the country to the US.
No details about where the strike took place have been released.
US politics, Canada’s multiculturalism, South America’s geopolitical rise—we bring you the stories that matter.
That followed the US Navy’s seizure of two oil tankers off the Venezuelan coast earlier in December, in an apparent attack to choke Maduro’s main economic lifeline. Washington claims the vessels are part of a “shadow fleet” of tankers smuggling sanctioned oil.
Since August, the US has amassed the largest military presence in the Caribbean Sea in decades, causing alarm among governments there. The Trump administration claims this is warranted because the trafficking of drugs to the US constitutes a national emergency, but multiple reports have shown that Venezuela is not a major source of drugs being transported across borders.
On September 2, the US began striking small boats in the Caribbean that it alleges were trafficking drugs. It is thought it has struck more than 30 vessels since then. The Trump administration says the vessels are operated by Venezuelan “terrorist” organisations, including the Tren de Aragua group and the Colombian National Liberation Army. However, it has provided no evidence for this.
At least 95 people have been killed in the boat strikes, Human Rights Watch revealed on December 16, accusing Washington of “extrajudicial killings”.
In early December, US lawmakers from both Republican and Democratic sides urged the Pentagon to release full footage of the first strike on September 2, which has proved even more controversial following revelations that the vessel was subject to a “double tap” attack – two survivors of the first attack clinging to debris in the water following a first strike were killed in a follow-up strike.
Defense Secretary Pete Hegseth has said the footage will not be released.
Caracas accuses the US of using claims of drug trafficking as a cover for seeking a government change in Venezuela. Trump, meanwhile, has called Venezuela a “narco state” and said President Nicolas Maduro’s days “are numbered”.
Nigeria
On Christmas Day, the US launched the first of what Trump said would be “powerful and deadly” strikes against groups Washington claims are affiliated with ISIL (ISIS) in Northwest Nigeria’s Sokoto State.
It followed weeks of diplomatic pressure on the Nigerian government, which Trump and senior conservative Republicans, including Ted Cruz, have accused of enabling a “Christian genocide” in a country whose population is a nearly even mix of Christians and Muslims.
Nigeria has been plagued by violence from armed groups linked to al-Qaeda or ISIL, operating in the predominantly Muslim northeast and northwest regions. Abuja denies allegations of genocide and says Muslim and Christian communities alike are affected by the violence.
Furthermore, alleged attacks on Christian farmers in Nigeria have taken place in a completely different part of the country. US Senator Ted Cruz first accused Nigeria’s government of enabling a “massacre” against Christians in October 2025, citing a rising number of attacks against the community in the country’s central Middle Belt region, which is separate from the violence in the north.
Even though these two issues are separate, Abuja, under pressure, agreed to the US military operation in the north of the country on December 25.
Details of that strike are still emerging. The US Africa Command said in a statement that “multiple ISIS terrorists were killed in the ISIS camps”, and Nigeria’s Ministry of Foreign Affairs said the strike was “successful”.
It appeared to target the newly emerged “Lakurawa” group, which conflict monitors say is made up of armed fighters from Mali and Niger who may be linked to ISIL or al-Qaeda.
The group is known to operate in forested corridors between Sokoto and Kebbi states. At least one US missile, or debris, hit Jabo town in Sokoto. The Nigerian military, speaking to local media, later confirmed strikes on armed group hideouts in Buani Forest, but did not reveal casualty numbers.
The US and Nigeria have a long history of security collaboration through training and intelligence sharing, but the Christmas strikes marked the first known kinetic US military action in the West African nation.
It was timed, analysts say, to appease Trump’s Christian supporters as Washington doubles down on a narrative of “saving” Nigerian Christians, although Nigerian authorities insist the strikes are not about any one religion.
Trump said more strikes will follow.
Somalia
The US has long trained Somali forces and conducted air attacks in the region against armed groups, including al-Shabab, a group affiliated with al-Qaeda, which has launched several attacks in Somalia and in neighbouring Kenya. They also target an ISIL offshoot known as ISIS-Somalia.
Al-Shabab, which has about 7,000 fighters, holds large swaths of land in south-central Somalia, while the smaller ISIS-Somalia, which has about 1,500 fighters, is active in the mountainous regions of autonomous Puntland, in northern Somalia. In the past year, 7,289 people have been killed by armed group activity, according to the US-based Africa Center for Strategic Studies.
In his first term as president, Trump withdrew most US troops from the country, but the Biden administration redeployed them in May 2022.
In Trump’s second term, the US has remained active in the country, at Somalia’s urging. Washington has dramatically intensified air attacks since February, according to the New America Foundation.
Overall, at least 111 strikes have been recorded this year, surpassing the number carried out under the George Bush, Barack Obama, and Joe Biden administrations combined, monitors say.
Civilians have been killed in the Somalia attacks. Investigative site Drop Site News revealed in December that at least 11 civilians, seven of them children, were killed in a strike in the Lower Juba region, in Somalia’s southwest, just last month.
The US does not reveal the number of civilian deaths in Somalia.
Syria
US strikes on 70 ISIL-positions in Syria on December 19 were carried out in retaliation for a shooting in Palmyra which killed two US soldiers and a civilian interpreter a week earlier.
Three other Americans and two members of the Syrian security forces were injured in the shooting. No group has claimed responsibility for the attack, but Trump placed the blame on ISIL.
Syria’s Ministry of Interior Affairs later said an individual who targeted the US troops had been a member of the state security service slated for dismissal for hardline views.
The US retaliatory operation, dubbed “Hawkeye” in reference to Iowa, the “Hawkeye State” where both killed soldiers were from, damaged several ISIL weapons storage facilities in locations across Syria, an official told CNN.
“I am hereby announcing that the United States is inflicting very serious retaliation, just as I promised, on the murderous terrorists responsible,” Trump posted on Truth Social on December 19.
“We are striking very strongly against ISIS strongholds in Syria, a place soaked in blood which has many problems, but one that has a bright future if ISIS can be eradicated,” he added, warning against further attacks on US service members.
Hegseth said in a post on X on the same day that the strikes represented a “declaration of vengeance” on ISIL.
US troops have long been stationed in Syria to target ISIL, which once controlled large areas of land across Syria and Iraq in the mid-2010s.
Under the Biden administration, about 900 US troops were stationed in the country until December 2024, when the Pentagon said numbers were temporarily doubled to fight ISIL, amid the collapse of the Bashar al-Assad government. The US has carried out more than 80 operations aimed at neutralising armed operatives in Syria, according to the US military’s Central Command.
At the time, Trump, as the president-elect, warned against US interference. He posted on Truth Social: “Syria is a mess, but is not our friend, & THE UNITED STATES SHOULD HAVE NOTHING TO DO WITH IT. THIS IS NOT OUR FIGHT.”
Fewer than 1,000 troops remained in Syria by April, according to the Pentagon.
Iran
Amid short-lived hostilities which broke out between Iran and Israel earlier this year, the US intervened and struck three key nuclear sites in Iran on June 22. Analysts said it was a highly sophisticated mission involving the US Air Force and Navy.
In a televised address, Trump justified the attacks on Iran’s Natanz, Isfahan, and Fordow nuclear sites, saying they would curtail the “nuclear threat” posed by Tehran.
The three sites were involved in the production or storage of enriched uranium, which the US claimed had become or was approaching “weapons grade”.
Iranian Foreign Minister Abbas Araghchi later confirmed that some of the sites had sustained extensive damage, and the Pentagon estimated the attack set back Iran’s nuclear program by about two years.
Under pressure to respond in a manner that appeared proportionate, Iran struck a US airbase in Qatar the day after the US strikes, in what was likely a symbolic action as no injuries or deaths were reported.
On June 22, Trump declared a ceasefire between Iran and Israel, bringing the 12-day war to an end. More than 1,100 Iranians and 28 Israelis were killed during the open hostilities.
But during his meeting with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu this week, Trump threatened to hit Iran again.
“Now I hear that Iran is trying to build up again, and if they are, we’re going to have to knock them down,” he said, referring to the nuclear programme. “We’ll knock the hell out of them.”
Iran is forbidden from developing nuclear weapons as a signatory to the 1970 Nuclear Non-Proliferation Treaty. In 2015, it also signed the Joint Comprehensive Plan of Action with Western powers, including the US, agreeing to limit uranium enrichment levels in exchange for sanctions relief.
However, Trump withdrew the US from that pact in 2018 – during his first term as US president – claiming it had been badly negotiated under the Obama administration.
Yemen
Since January 12, 2024, the US has targeted Yemen’s Houthis, an Iran-aligned group that controls much of Yemen’s populous northwest, in a series of air and naval attacks.
The US says strikes were carried out in retaliation for Houthi attacks on Israeli-linked vessels passing through the Red Sea, in solidarity with Gaza.
The strikes escalated to daily attacks in March 2025 under the new Trump administration, under a mission codenamed Operation Rough Rider.
Dozens of people were killed, and the attacks extensively destroyed infrastructure, including ports, airports, radar systems, air defences, ballistic launch sites, and even migrant holding centres in Sanaa and Hodeidah.
The US strikes finally came to an end on May 6, following a truce brokered by Oman.
Casualty counts from both sides differ: The US claims to have killed about 500 Houthis, while Yemen’s Houthi-run Ministry of Health said 123 people, most of them civilians, had been killed by April, following the US escalation.
As many as 247 people, including many women and children, were injured, the ministry said.
Iraq
The US launched air strikes on Iraq’s al-Anbar province on March 13, killing a high-profile ISIL member, according to the US military’s Central Command (CENTCOM).
The group’s second-in-command, Abdallah “Abu Khadijah” Malli Muslih al-Rifai, and another unnamed operative were reported to have been killed in the strikes.
CENTCOM claimed both men were wearing unexploded “suicide vests” and were holding weapons at the time of the strikes. The US also said the strikes were carried out jointly with Iraqi intelligence, and that both sides confirmed the deaths through DNA tests.
In a celebratory post on Truth Social the day after, Trump praised US troops for the action.
“Today, the fugitive leader of ISIS in Iraq was killed,” Trump wrote.
“He was relentlessly hunted down by our intrepid warfighters. His miserable life was terminated, along with another member of ISIS, in coordination with the Iraqi Government and the Kurdish Regional Government. PEACE THROUGH STRENGTH!”
Iraq’s prime minister, in a statement on X, also on March 14, said “Adu Khadija” was known as ISIL’s “deputy caliph” overseeing operations in Iraq and Syria, and that he was “one of the most dangerous terrorists in Iraq and the world”.
The Obama administration previously authorised strikes on ISIL locations in Iraq back in 2014.
US President Donald Trump takes questions from journalists after announcing the US Navys new Golden Fleet initiative, unveiling a new class of warships, at Mar-a-Lago in Palm Beach, Florida, on December 22, 2025. President Donald Trump on December 22 announced a new class of heavily armed warships that will be named after himself -- an honor usually reserved for US leaders who have left office. Two of the Trump-class ships will be built initially but that number could grow substantially in the future, according to the president, who said they will be "some of the most lethal surface warfare ships" and "the largest battleship in the history of our country." Trump made the announcement at his Mar-a-Lago residence in Florida alongside Pentagon chief Pete Hegseth, Secretary of State Marco Rubio and Navy Secretary John Phelan, with images of the planned high-tech vessels on stands nearby. (Photo by ANDREW CABALLERO-REYNOLDS / AFP)
US President Donald Trump takes questions from journalists after announcing the US Navy’s new Golden Fleet initiative at Mar-a-Lago in Palm Beach, Florida, on December 22, 2025. On December 22, he announced a new class of heavily armed warships that will be named after himself – an honour usually reserved for US leaders who have left office [Andrew Caballero-Reynolds/AFP]
What has Trump said about US military action overseas in the past?
Trump earned widespread support from many Americans tired of the country’s costly involvement in the Middle East when he pledged during the campaign for his first term as president to put “America First” and stop US involvement in foreign conflicts.
In one presidential debate, Trump accused the former Bush administration of failing in its handling of the fallout of the 9/11 terrorist attacks on New York in September 2001, and said “the war in Iraq is a big fat mistake … We spent two trillion dollars, thousands of lives (lost).”
At the start of his second term in January 2025, Trump pledged to restore peace by bringing an end to ongoing global conflicts. His success, he said during his inaugural address, would be judged, “by the battles we win, but also by the wars that we end – and perhaps most importantly, the wars we never get into”.
While Trump has undoubtedly played a role in pausing some conflicts around the world this year, said Sarang Shidore, head of Global South at the US-based Quincy Institute for Responsible Statecraft, his efforts “lack the delicate, sustained, behind-the-scenes diplomacy usually required in global conflicts”.
Furthermore, in South America in particular, Trump appears to be reverting to the old days of the 20th century, when US intervention toppled multiple governments from Brazil to Bolivia.
“Washington’s escalated offensive in Latin America and strikes in Nigeria and Somalia are partly performative acts rooted in domestic drivers of foreign policy,” Shidore said.
